این پنجره شما رو به سوی جهان هستی است. هابل در آوریل ۱۹۹۰ با شاتل فضایی دیسکاوری به فضا پرتاب شد. رهاسازی آن در مداری در ارتفاع بیش از ۵۰۰ کیلومتری زمین، تولد یکی از بزرگ‌ترین رویاهای بشریت بود؛ قرار دادن یک تلسکوپ در فضا، بسیار بالاتر از اثرات تارکننده جو، تا به شفاف‌ترین نمای ممکن از کیهان دست یابیم. اما در ماه‌های بعد مشخص شد که این رویا به یک کابوس تبدیل شده است، چرا که معلوم شد آینه هابل نقص دارد. سه سال تلاش سخت و اراده عظیم انسانی برای سازماندهی یک ماموریت نجات جهت رفع این نقص سپری شد. نتایج خیره‌کننده بود و کامل‌ترین نمای تاریخ از جهان هستی را ارائه داد. این داستان زنان و مردانی است که هابل، مشهورترین ابزار علمی تاریخ را طراحی کردند، ساختند، تعمیر کردند و به کار انداختند.

این داستان خارق‌العاده‌ترین و جسورانه‌ترین آزمایش در تاریخ علوم حیوانی است. این آزمایش توسط «جان لیلی»، عصب‌شناس رویاپرداز دهه ۱۹۶۰ انجام شد که جاه‌طلبی عجیبی داشت؛ برقراری ارتباط با دلفین‌ها از طریق آموزش زبان انگلیسی به آن‌ها. ناسا که در حال آغاز اولین جستجوی جدی برای هوش فرازمینی در خارج از زمین بود، از این آزمایش استقبال کرد. آن‌ها فکر می‌کردند اگر سیگنالی از موجودات فضایی دریافت کنند، باید بدانند چگونه با گونه‌ای غیر از انسان ارتباط برقرار کنند. اینجا، بدون ترک سیاره، فرصتی برای تمرین چنین ارتباطات بین‌گونه‌ای فراهم بود. اما آنچه با آرمان‌گرایی دهه ۶۰ شروع شده بود، به تاریکی‌های آن دهه کشیده شد و با شایعات و رسوایی‌هایی درباره سوءمصرف مواد مخدر و رابطه جنسی بین «پیتر» و «مارگارت»، به تراژدی ختم شد. اکنون پس از پنجاه سال، این فیلم داستان واقعی اتفاقات رخ‌داده در «خانه دلفین» را روایت می‌کند.