این مستند به تصویرسازی از خانواده کارگری «برودر» می‌پردازد که کارگردان در دوران فعالیتش به عنوان مددکار اجتماعی در محله مرکیشس فیرتل با آن‌ها آشنا شد. این خانواده با یک دوربین سوپر ۸ که هلگا رایدماستر در اختیارشان گذاشته بود، از پاییز ۱۹۶۹ شروع به فیلم‌برداری مستقل از زندگی روزمره خود کرده بودند. با این حال، وقتی در تابستان ۱۹۷۴ به همراه رایدماستر راش‌های چهار ساعته را روی میز تدوین تماشا کردند، متوجه شدند که این تصاویر مشکلات خانواده را تنها به صورت سطحی نشان می‌دهد و بستر اجتماعی را نادیده می‌گیرد. رایدماستر که تا آن زمان در فیلم‌برداری دخالتی نکرده بود، وقت زیادی را با خانواده گذراند و زندگی روزمره را در کنار آن‌ها مستند کرد. نتیجه کار، ترکیبی چندلایه از خوداظهاری‌های خانوادگی و تامل در روابط اجتماعی شد.