هریس در این پرتره بی‌تکلف و غم‌انگیز از زادگاهش، سنت لوئیس، دوربین ۱۶ میلی‌متری سیاه و سفید خود را رها می‌کند تا در محله‌های رو به زوال بخش شمالی شهر پرسه بزند؛ منطقه‌ای که تقریباً به طور انحصاری محل سکونت آفریقایی‌تباران طبقه کارگر و کم‌درآمد است. دوربین با عبور از خیابان‌های خالی، نمای خانه‌هایی که زمانی باشکوه بودند و ورود به ساختمان‌های مخروبه، تصویری بی‌طرفانه اما در نهایت محکوم‌کننده از غفلت و بی‌تفاوتی شهری ارائه می‌دهد. به شکلی تاثیرگذار، انسان‌ها به ندرت دیده می‌شوند؛ حضور آن‌ها در پس‌زمینه صوتی با صدای گام‌های وهم‌آور، تلفنی بی‌پاسخ و روایت‌های صوتی پراکنده از منابع یافت‌شده احساس می‌شود.