داستان ناگفته‌ای از مجموعه‌ای از رویدادهای چریکی موسیقی پانک و اینداستریال در بیابان‌های کالیفرنیای جنوبی در دوران ریگان که امروزه به عنوان الهام‌بخش جشنواره‌های «برنینگ من»، «لولاپالوزا» و «کوچلا» شناخته می‌شوند. این مستند شامل مصاحبه‌ها و تصاویر کمیاب از اجرای گروه‌هایی چون سونیک یوث، مینت‌من، میت پاپتس، رد کراس، اینشتورتسنده نوی‌بائوتن، سروایول ریسرچ لابراتوریز، سویج ریپابلیک، سوانز و دیگران است.

اولین مستند مروری بر کارنامه هنری لیدیا لانچ که هنر تقابلی، تند و تیز و همیشه پرانرژی او را به تصویر می‌کشد. لانچ به عنوان نماد برجسته جنبش «نو ویو» در اواخر دهه ۷۰ میلادی در نیویورک، یک عمر فعالیت در موسیقی و اجرای گفتارمحور را وقف حق مطلق هر زن برای لذت‌جویی و گفتن «برو به درک!» با صدایی به بلندی هر مردی کرده است. در این دوران حملات بی‌پایان علیه زنان، این فیلم فراخوانی است برای به رسمیت شناختن تنها چیزی که ما را متحد خواهد کرد: هنر؛ به عنوان مرهمی جهانی برای تمام تروماهای ما.

مرگ پولی استایرن، ستاره موسیقی پانک و خواننده اصلی گروه ایکس-ری اسپکس، دخترش را در این مستند صمیمی به سفری در میان آرشیوهای مادرش می‌کشاند.

گروه ایندی راک آمریکایی «دایناسور جونیور» گروهی رادیکال با صدایی متمایز است. این فیلم داستان سه مرد کاریزماتیک این گروه را روایت می‌کند: جی مسکیس (خواننده و گیتار)، لو بارلو (بیس) و مورف (درامز).